دوشنبه 18 اسفند 1399

به گزارش تابناک

چند ساعت پرسه در جایی که خیلی‌ها نمی‌دانند جزئی از پایتخت است؛

 
در محله که قدم می‌زنی، در و دیوار‌ها قسم می‌خورند که زندگی شبانه در اینجا رونق زیادی دارد! حتی دیوارهای مسجد هم پر است از رد آتش‌هایی که کنارشان روشن شده است. در‌ مسجد هم که اینقدر مورد حمله قرار گرفته تا سرپناه شبانه کارتن خوابان شود، با ورق‌های فلزیِ جوشکاری، ‌محکم شده و مغازه‌داران هم به جای این کار، جلوی دکانشان را نرده‌کشی کرده‌اند؛ حتی کبابی محل که شلوغ هست هم...
 
   کد خبر: ۴۹۸۰۲۴
   تاریخ انتشار: ۱۶ ارديبهشت ۱۳۹۴ - ۲۲:۳۸ 
 
شواهد حکایت از آن دارند ‌کسی نگران اوضاع اینجا نیست، وگرنه همه می‌دانند ‌اگر برچیدن خاک سفید افتخار بود که بود، به جایش اکنون یک جا بد‌تر از خاک سفید شکل گرفته که روز به روز حالش خراب‌تر می‌شود؛ حال خودش که نه، حال مردمان و مسافرانش!


نسخه شفابخش‌‌ همان نسخه‌ای ‌ست که محله را به این حال و روز انداخته!

گشت و گذار ناراحت کننده‌مان به جایی ختم می‌شود که مایه امید است؛ به درمانگاه خیریه اباصالح المهدی (عج) در قلب محله. درمانگاهی که در آن به افرادی خدمات درمانی ارائه می‌شود که خیلی از مسئولان در ندیدنشان از یکدیگر سبقت می‌گیرند و انگار خیالشان نیست که چه در آنجا می‌گذرد که اگر بود، به جای تعلل و دست روی دست گذاشتن و یا حتی اقدامات ایذایی و ضرب‌الاجل، برای سامان دادنش راهکارهای متفاوتی به کار می‌بستند.
 


از جمله این اقدامات، طرحی است که چند سال پیش شهرداری برای خالی کردن پارک شهید هرندی از معتادان به کار بست. به این صورت که در ماه رمضان، به مدت ده شب در پارک برنامه‌های مفرح با حضور خوانندگان سر‌شناس برگزار کرد تا محل زندگی معتادان برایشان ناامن شده و محل داد و ستد و مصرف انواع مخدرهای سنتی و صنعتی، به کوچه‌های محله منتقل شود و خواب و خوراک از اهالی محله بیش از پیش گرفته شود.

درست‌‌ همان اتفاقی که در برچیدن خاک سفید افتاد و معتادان و مواد فروشان را به این منطقه سرازیر کرد، در بوستان رخ داد و عجیب اینکه تنها افق روشن پیش روی دروازه غار هم تکرار همین نسخه است؛ یعنی شهرداری منطقه را بخرد، بکوبد و بسازد تا معتادان، مواد فروشان، غربتی‌ها و کولی‌ها و بقیه به محله‌ای دیگر کوچ اجباری کنند و باز روز از نو و روزی از نو!

خیلی‌ها حاضرند کمک کنند ولی از راه دور!

البته هر چه مسئولان مشکلات حال حاضر دروازه غار و مشکلاتی را که با آباد سازی این منطقه به جای دیگری از شهر کوچ خواهد کرد ‌نمی‌بینند، هستند خیرینی که می‌دانند رسیدگی به این محله چقدر واجب است؛ خیرینی که البته کمتر تمایل دارند در بطن کار خیر در این منطقه باشند و بیشتر ترجیح می‌دهند با حمایت‌های مالی، از دور دستشان را بر آتش بگیرند.

این را می‌شود از درد دل دکتر «متشکر»، مسئول درمانگاه خیریه محله دریافت که می‌گوید: «برخی همکارانمان‌‌ همان روزهای ابتدایی و بیشترشان بعد از چند ماه رفت و آمد به اینجا می‌برند و ترجیح می‌دهند ‌به شکل‌های دیگر کار خیر انجام دهند و از دور حامی اهالی بی‌بضاعت و کم بضاعت منطقه باشند و چه بسا حق هم دارند چون کار کردن در این محله کمترین آسیبش افت روحی است؛ نمی‌شود دید و لمس کرد و به مرور مانع از آن شد که عواقب این دیدن‌ها روی روحیه افراد اثر نکند و خواب و خوراک را از ایشان نگیرد‌».
 
دکتر متشکر آرانی
 
شاید همین آسیب است که موجب شده نیروی انتظامی هم این منطقه و جرم‌هایش را فراموش کند و نهادهایی چون بسیج یا گروه‌های جهادی هم یادشان برود که دروازه غار با حضور ایشان ممکن است متحول شده و بهبود نسبی بیابد، یا حتی متولیان امور فرهنگی، کسانی که دست اندرکار امور مساجد هستند، دستگاه قضا، ستاد مبارزه با مواد مخدر، نهادهای اجرایی، شورای شهر، مجلس و... .
 
لینک خبر
  • 1
  • 2